Shoppen de hel op aarde.

Inderdaad je leest het goed. Voor mij is shoppen de hel op aarde. Al is het misschien iets minder zwaar dan een aantal jaren geleden.

Ik ga een winkel in en er ontstaat een soort van rare staat in mij. Bij het binnenstappen van de winkel kom ik in een staat van amper nog om mij heen kijken. Pakken wat ik nodig heb en snel naar de kassa. Weg hier, er weer uit soort van staat. Met ingehouden adem door de detectiepoortjes. Tot ik letterlijk weer in de frisse lucht sta. Nu hoor ik jullie denken lekker kinderachtig. En dat is misschien ook zo.

In de supermarkt zie ik mensen door elkaar krioelen als een stel mieren. Bij het groente en fruit van alles oppakken en er even in knijpen om het vervolgens af te keuren en voor de volgende klant weer terug te leggen. Verschillende vlees bakjes in de hand te houden drie keer om te keren terug te leggen en het volgende bakje pakken om dit ritueel opnieuw te starten. Net als bij de anderen producten. Minuten lanf=g voor de koeling te staan om te kiezen welk merk melk je wilt kopen.

Sinds de Covid19 pandemie laat ik mijn boodschappen bezorgen. Dat geeft rust op dit vlak en meerdere vlakken. Voor mij een blijvertje.

Een kledingwinkel in is ook niet echt mijn ding. Ik ga gewapend met een goed humeur en fijne zin de winkel in. Dan begint het. De beroemde detectiepoortjes. Met ingehouden adem er snel voorbij.

Dan de kleding. Ik zie leuke dingen wil het passen en kom steeds tot de conclusie dat mijn maat er vaak niet is. En als die er al is lijkt het regelmatig kleding model, trek een zak over je hoofd en dan is het ook prima. Gelukkig is dit tegenwoordig niet meer in alle winkels het geval en heeft maat 44 en hoger tegenwoordig ook met regelmaat een model dat je doet denken dat er aandacht aan is besteed. Wat natuurlijk heel erg fijn is. Als ik dan wat vind moet ik de winkel weer uit met een tas kleding. Dat is nog erger dan de winkel uit met lege handen want weer komen die detectiepoortjes waar ik tussendoor moet lopen. Iets van met mijn adem in erdoor rennen gaat dan weer door me heen. Maar ja dat doe je niet natuurlijk.

Hoe dit alles een beetje is gekomen?  Lang geleden vond ik winkelen best ok. Echt mijn hobby was het nooit maar het was nodig en dus ok. Ik deed de boodschappen ook gewoon met mijn kinderen. Eerst in de kinderwagen later met een van mijn kinderen in de rolstoel. Tot die ene keer…. Ik ging nietsvermoedend mijn boodschappen afrekenen. Tas bij kind op schoot want er zat iets in dat hij er buiten van mij uit mocht halen om mee te spelen. Ik loop met mijn kind door de detectiepoortjes en ja hoor ze gaan af. Ineens allerlei medewerkers van de winkel die mij aanhielden en mensen die je aankijken. Ik moest mee naar een kamertje en daar werd mij gevraagd wat ik had gestolen. Nou niets. En dat bleef mijn antwoord. Want ik had niets gestolen en al mijn boodschappen netjes afgerekend. Even ging er een golf door mij heen. Mijn kind zal toch niet iets gepakt hebben wat ik niet heb gezien. Dus keek ik voor, achter onder hem. Nee niets te vinden behalve de spullen die netjes in de tas zaten en daar door de kassière waren ingestopt.

De politie werd gebeld en ik mocht in dat kamertje wachten. Steeds weer de vraag wat heb je gestolen. Want de poortjes geven aan dat je iets hebt wat niet is afgerekend. Als de politie binnenkomt kijken ze mijn bon na. Alles netjes afgerekend. Ik moet mijn kind uit zijn stoel halen en zij keren deze binnenste buiten. Kijken mijn zakken na en die van mijn kind. Niets te vinden…. De agent heeft zichtbaar medelijden met mij en mijn kind. Er is namelijk een medewerker die gewoon openlijk zegt dat ik de handicap van mijn kind gebruik om te stelen. En hoe erg dit is.

De agenten nemen mij mee naar beneden. Eerst moet ik door de poortjes lopen. Ze blijven stil. Dan gaat een van hen er met mijn tas door. Het blijft stil. Dan mag mijn kind erdoor. Het poortje gaat af. Weer kind en stoel uitgekamd op spullen maar niets gevonden. Nu ik met kind op de arm door de poortjes. Het blijft stil! Nu de stoel alleen door de poortjes en ja hoor weer een hoop geluid. Ze keren voor de derde keerde rolstoel binnenstebuiten maar kunnen niets vinden. En ik mag naar huis. Met de priemende ogen en de hatelijke opmerkingen van de medewerkers in mijn rug ren ik bijna naar huis. Na een paar dagen spreek ik toevallig de leverancier van de rolstoel. Mijn kind had namelijk pas van die gave disco wieltjes met flikkerende lampjes gekregen. Na even praten kwamen we op het verhaal van een paar dagen daarvoor. Waar op de leverancier iets zegt dat mij blij en verdrietig maakt.

Mevrouw de wieltjes zorgen er wel eens voor dat de poortjes af gaan…….

Liefs,

Karin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s