Mijn bevalling werd een keizersnede.

Mijn ingeleide bevalling liep uit op een keizersnede. En dat verliep niet zo prettig.

Op een donderdag werd ik opgenomen op de verlosafdeling omdat ik inmiddels de 42 weken grens had behaald. Ik kreeg pillen, die zouden de bevalling wel op gang brengen. Maar helaas dat gebeurde niet. In een gesprek met de gynaecoloog en de verloskundige had ik aangegeven niet op de vrijdag te willen bevallen als dat niet perse nodig was. Het was dan de verjaardag van mijn moeder en het leek mij zeker niet leuk om oma en kleinkind op de zelfde dag jarig te hebben. Zeker na de opmerkingen van mijn schoonmoeder was dit voor mij echt een issue.

Om het verhaal niet langer te maken. De verloskundige, gynaecoloog en verpleging waren op de hoogte van mijn wens hier in. In de nacht was ik aan het ctg gelegd om vermeende weeën. Maar daar bleef het bij en dus stelde niets voor. De volgende dag werd onderzoek gedaan. Weinig tot geen verandering. Dus werden zonder overleg mijn vliezen gebroken. Totaal verbijsterd was ik. Maar niets meer aan te veranderen. Aan het infuus met weeën opwekkers. Er was geen weg meer terug. Maar het was de dag die ik niet wilde! En er was totaal geen aanleiding voor juist die dag. Al was het inmiddels de vrijdag. Ook op zaterdag mocht je gewoon bevallen.

De weeën begonnen maar werden niet sterk genoeg. Ontsluiting vorderde totaal niet. Er was paniek in mijn hoofd. Dit was niet goed op deze manier. In de avond kwam de gynaecoloog nog even kijken voor hij naar huis ging. Erg snel vorderde het niet. Maar ik probeerde ook alles om dit tegen te houden. Wat misschien helemaal niet kan. Maar het voelde zo niet goed. Ik wilde immers perse niet op die dag bevallen. Het enige wat door mijn hoofd spookte. Maar daar werd niet meer over gesproken.
Wel hoorde ik de gynaecoloog gezellig met de verloskundige babbelen over een lezing die hij de volgende dag zou geven. Dat hij heel vroeg uit de veren moest en hoe leuk hij het vond om dit te gaan doen. Even later was het verhaal naar mij. Dit gaat het niet worden, ik stel een keizersnede voor.

Nou echt niet dacht ik. Voor mij geen keizersnede. Ze gaven mijn man en mij de kans om even te overleggen. Ondertussen in een hoekje staand duidelijk te laten weten dat de gynaecoloog niet zo veel zin had om eventueel in de nacht nog terug te komen. Volgens mijn man had ik geen keus. Je volgt blindelings het advies van een arts op. Toestemming heb ik nooit gegeven maar ineens was ik onder weg naar een OK.

Na de ruggenprik mocht mijn man komen. De baby was er en ging naar de kinderarts voor controle. Een korte blik van mij en weg waren ze. Na het sluiten werd ik naar de ic gebracht. Inmiddels was de uitslaapkamer gesloten.

Ik kreeg hier een zoveelste spuit met iets wat later morfine bleek. Ik merkte dat de meneer naast mij overleed. Na veel handelingen bij de man werd laken over hem gelegd en werd hij weg gereden. Een nieuwe buurman volgde snel. Na een voor mij hele tijd kwam mijn man vertellen dat onze dochter op de kinderafdeling lag. Ze kreunde een beetje.

Na dat ik van de ic af mocht wat ik mij totaal niet kan herinneren eigenlijk ben ik van af halverwege die periode alles kwijt. Ik ben bij mijn kind geweest maar weet er tot op de dag van vandaag niets van af. Mijn herinnering start weer bij de volgende dag waar de verpleging mij vraagt of ik naar mijn dochter wil gaan. Ik mag niet uit bed en ze hebben dan tijd om me te brengen. Nou ja dat is dus wat ik heel graag wilde.

Met bed en al naar de lift. Terwijl ze net in de lift willen rijden komt er bezoek een andere lift uit. Hun mededeling was : “wij zijn al geweest dus terug maar met dat bed naar de kamer”.

Tot mijn grote verbazing werd het bed inderdaad terug geschoven. Ik was niet in staat hier tegen in te gaan. Mijn man zei ook niets en daar ging ik dus de verkeerde kant op. Op de kamer werd er nog even gevraagd of het nu echt nodig was “op deze manier” en dat het dus in hield dat ze in het ziekenhuis op bezoek moesten komen. Geen koffie met beschuit met muisjes kregen bij ons thuis. Vreselijk vond ik dat als of ik dit had gewild. Ze kwamen buiten de bezoek uren om. Lieten mij terug brengen naar de kamer. Waren zonder overleg naar de gesloten kraamafdeling gegaan (wat ik later van de verpleging te horen kreeg) om ons kind te bekijken. Die volgens zeggen van het bewuste bezoek niet de mooiste was.

Aan het einde van de dag had de verpleging weer tijd om mij naar de kinderafdeling te brengen. Daar aangekomen lag dochter onder de blauwe lampen. Met afgeplakte oogjes. Die oogjes zou ik pas na een paar dagen voor het eerst zien.Voor het gekreun is nooit een aanleiding gevonden. Maar omdat ze op de kinderafdeling lag en nu daar onder de blauwe lampen lag mocht ze niet mee naar de kraamafdeling. Baby’s die niet op de kinderafdeling lagen en wel een blauwe lamp nodig hadden mochten dit op de kraamafdeling. Helaas mocht onze dochter dit dus niet en lag ik daar in mijn eentje. Niet in staat om alleen naar mijn kind te gaan wat ook niet mocht. Een kraamvrouw mocht de afdeling niet alleen verlaten.

Om een lang verhaal kort te maken is mijn bevalling een drama geweest. Uitgedraaid op een keizersnede door een arts die zijn nacht rust nodig had in verband met een lezing de volgende dag. Een echte aanleiding voor de keizersnede is er niet geweest. Mijn dochter is jarig op de zelfde dag als mijn moeder. Iets wat elk jaar voor vervelende momenten zorgt want ja wie wat en waar en waar gaat de familie naar toe enz enz. Mijn dochter is niet door mij maar door bezoek het eerst echt bewonderd de opmerkingen daarna waren niet van de lucht. Kortom een traumatische gebeurtenis was geboren.

Inmiddels zijn mijn bevallingen veel jaren geleden en ben ik er van overtuigd dat de zorg voor moeder en kind, vader en broertjes en zusjes inmiddels anders is. Helaas zullen er nog steeds mama’s zijn die zo worden behandeld als dingen anders gaan dan de omgeving heeft gepland. Al word er veelvuldig de hand boven het hoofd van deze mensen gehouden omdat ze zogenaamd niet beter wisten. Iets wat voor mij niet te verteren valt. Dit soort dingen doe je niet…. niet toen en niet in deze tijd. Het feit dat deze mensen ook een onderdeel zijn van vele bijzondere gebeurtenissen in het leven van mijn kinderen valt best zwaar. Het voelt nog steeds of bepaalde mensen belangrijker zijn. Zij zijn er en of ik er ben of niet maakt voor mijn gevoel nog steeds niet uit. Toen niet belangrijk genoeg om naar mijn kind te mogen. Nu staan inmiddels een van hen telkens als belangrijk persoon in de belangstelling. Tot op de dag van vandaag voel ik mij onbelangrijk in deze situaties. Ik ben er dan ook liever niet bij…….

Deze maand is het c section awareness maand. Laat nu eindelijk eens duidelijk worden dat een keizersnede niet de gemakkelijkste weg is. Veel pijn geeft en veel ongemak. In een aantal gevallen blijvende schade veroorzaakt en niet de gekozen optie is voor elke vrouw die bevalt met een keizersnede.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s