Voornemens en worstelingen

Iedereen heeft goede voornemens. Wat is het jouwe? Dit is standaard de vraag die elk jaar wel door iemand gesteld word.

Nu tijdens het Corona jaar is het anders. Daar even over nagedacht maar nee eigenlijk niet. Ik heb geen goede voornemens. Ik wil verder met wat ik al jaren voor mezelf wil maar niet doe. Of die anderen niet doen. Ik accepteer mezelf zo als ik ben. Curvy, maar anderen accepteren dat niet. Als ik iets mijn mond stop wat anderen niet aanstaat, daar volgens hen niet naar toe moet hoor ik het stee vast. Openlijk of in een stekende opmerking. Of zijn er mensen die weer een blik werpen. Spuug zat ben ik dat. Sorry voor de harde bewoording maar dat is hoe ik het voel. Daarbij merk ik steeds meer dat ik juist de behoefte heb aan eten na dit soort voorvallen. Terwijl ik dat niet heb als ik me beter voel. Dan kan ik rustig heerlijk geniet van een bak sla. Dat meen ik echt, ik vind dat heerlijk. Om dan vervolgens weer te horen te krijgen dat alleen sla eten ook niet ok is. Kortom het is nooit goed.

Verder geeft mijn leeftijd best wat problemen. Ik voel mij geen 51 jaar maar leef wel in een lichaam van een 51 jarige met alle hormonale veranderingen van dien. Een periode waar ik nog lang niet aan toe ben. Maar die er wel is. Ik heb de wensen van een veel jonger persoon. Misschien omdat ik kansen voor mezelf heb laten liggen. Met altijd in mijn achter hoofd dat ik mensen niet mag kwetsen en als ik dingen doe zoals ik het wil en niet zoals een ander wil dat ik juist dat doe, dan kwets ik mensen. Maar de gene die ik in al die jaren het meeste heb gekwetst ben ik zelf.

Ik heb de prachtigste momenten in mijn leven aan mezelf voorbij laten gaan. Om anderen te plezieren. Die dat vervolgens niet waarderen en er op de voor mij zo belangrijke volgende momenten zelfs nog een schepje boven op doen. Ik denk dat dit soort dingen mede mij het gevoel geven dat ik niet ben wie ik ben. Dat mijn lichaamsleeftijd niet past bij wat ik nog wil mee maken in mijn leven. Wat ik heb meegemaakt maar me heb laten afpakken. Dat de wereld om mij heen door gaat terwijl die voor mij stil staat. Elke dag die voorbij gaat niet mijn dag lijkt te zijn maar een film waar in ik leef. De film van iemand anders. Ik kijk er naar en beloof mijzelf dat mij dit niet zal gebeuren. Tot ik op een dag weer even wakker word geschut en besef dat het wel mijn leven is in die film. Een nare film blijkt het dan ineens te zijn en niet de leerzame film die ik dacht te bekijken.

Veel dingen zijn anders gegaan dan ik had gehoopt. Onze trouwdag, het hoefde niet te gaan zo als ik het precies had gewild. Maar als ik terug kijk is mijn trouwdag de dag die anderen wensten. Er zat weinig van mij in. Te veel van anderen en dat werd niet gecompenseerd met dingen van mij voor een bepaald evenwicht.

De geboorte van mijn kinderen. Keizersneden waren 25 jaar geleden anders dan nu. Maar ook de periode daarna. Er waren mensen zo veel belangrijker dan ik als moeder. Ik was niet de moeder. Ik was het cadeau papiertje waar een kind uit was gehaald en verder waren andere mensen zo belangrijk dat ik er totaal niet toe deed. Maar hoe dan ook, ik liet het gebeuren. Ik werd de verzorger van mijn eigen kinderen. De gene die mocht knokken voor het bestaan van en het wel zijn van. Maar als de moeder van heb ik mijn nooit gevoeld. Als na de geboorte andere mensen belangrijker zijn, en jij als moeder naar de achtergrond word geschoven op het moment dat je niet zelf kunt knokken, is de band schijnbaar anders. Iets wat in de huidige tijd gelukkig wel als belangrijk word gezien. Maar voor mij is het nu nog meer duidelijk dat dit het belangrijkste is van moeder worden. Na de geboorte er toe doen, moeder zijn/worden als dit medisch gezien kan. Ik besef dat dit voor mijn kinderen hard moet klinken. Maar het is de waarheid, een harde waarheid waar in ik al heel lang leef. Het geeft misschien ook meer duidelijkheid. Al mag het verdriet wat ik hier om voel er niet zijn. Want de wereld om mij heen vind dat kinderen en heb en daar blij mee moet zijn. En ik ben super blij met ze en trots je wilt niet weten hoe trots. Maar er mist iets essentieels.

Ik had een grote wens, een die ik niet alleen kon verwezenlijken, een die tot op de dag van vandaag hoog op mijn verlanglijstje staat. Maar niet op die van iemand anders. Dus helaas pindakaas voor mij. Maar ik kan het niet meer loslaten. In de ban van wat nooit zal gebeuren probeer ik voor mezelf een film te maken waar in ik wil leven. Met dingen die voor mij belangrijk zijn. Maar ik weet zeker dat hier een hoop zoek werk voor nodig is. Mezelf vinden in deze tijd en het lichaam waarin ik nu leef. Het vinden van dingen die ik belangrijk kan gaan vinden. Om voor te gaan en me juist niet voor uit het veld te laten slaan. Om voor te knokken al vinden anderen dat het niet mag omdat ze een andere mening hebben.

Ik zit hier nu aan mijn bureau dit te schrijven. Kijkend naar de prachtige cactus die bloeit als of zijn leven er van afhangt. Dat wilde ik ook, dat wil ik ook. Maar ik moet nog even zoeken naar die cactus in mij.

Liefs Karin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s