VERANDERINGEN.

Vaak zijn veranderingen klein en goed te handelen. Soms zijn ze groot en minder handelbaar.

Deze week kwam er een voor mij bijna onhandelbare verandering voor bij. Natuurlijk komt het weer goed en alles op zijn pootjes terecht maar mijn gevoel zegt dit is echt niet oké.

De gevolgen die achter een verandering weg komen kunnen voor jou groter zijn dan anderen kunnen inschatten. En kunnen vermoeden.

Maar waarom kunnen mensen deze impact voor mij niet inschatten? Waarom lopen ze voor mijn gevoel gewoon aan deze impact voorbij?

Ik denk het antwoord te weten. Normaal ben ik vrij meegaand. Wil iemand iets prima. Ik ben het er niet mee eens, dan loopt er ergens een emmertje een beetje vol, maar ga ik er gewoon voor.

Afspraken die gemaakt zijn. Ik zie dat dingen anders lopen. Mensen die zich niet aan de afspraken houden. Ik erger me kapot. Het emmertje loopt weer voller. Maar ik zeg niets. Doe gewoon wat er van me wordt gevraagd. Want het hoort niet om tegen mensen met een bepaalde status in te gaan in mij in mijn opvoeding geleerd. Je baas, ouders, schoonouders en anderen je zegt braaf ja en doet wat van je wordt gevraagd.

Maar wat doet dat eigenlijk met een persoon. Dag in dag uit dingen doen die tegen je gevoel in gaan. Leven met verdriet omdat je dingen voor jezelf niet hebt gedaan. Je soms bedreigt voelen door dat mensen compleet over je heen walsen. En je van uit je gevoel voor respect denkt dat je niet mag reageren maar “de emmer” onder tussen op het randje van over lopen staat. Dat je uit datzelfde respect in een hoek wordt gedrukt die je angst mag noemen. Angst voor mensen die boos op je zullen worden. Angst voor ontslag omdat je aangeeft dat iets voor jou niet werkt. Angst om weer onderdruk te worden gezet.

Maar is deze angst terecht? Mogen wij zo met elkaar om gaan? Mogen anderen dit “respect” bij ons afdwingen? Of de angst aanwakkeren? Hebben wij hier zelf ook een hand in gehad? Deels JA! Natuurlijk hebben Ik zelf mijn mond gehouden. En zit ik in situaties niet ik niet fijn vind. Die mij veel verdriet doen en slapeloze nachten bezorgen. Die ervoor zorgen dat ik niet ben wie ik wil zijn. Maar is het terecht om bij iedere keer als je aan geeft iets vervelend te vinden te dreigen met ontslag of ik ben boos en praat niet tegen je? Is het oké om over de gevoelens van andere mensen heen te walsen en je eigen zin door te drammen hoe veel pijn je mensen er ook mee doet? En blijvende littekens achter laat? Is dat in welke situatie dan ook privé, werk, studie altijd terecht en goed te praten?

Een ideale wereld bestaat niet maar een beetje meer elkaar waarderen zou toch hier en daar best fijn zijn.

Herkennen jullie dit soort dingen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s