Een miskraam… het vervolg

Hier lees je deel 2 van de blog een miskraam.. iets waar we vaak nog niet over praten.

Het nieuws slaat in als een bom.. mijn man weet niet wat hij moet zeggen en probeert me nog enigzins te kalmeren.. ‘misschien was het een foutje’ maar nee helaas was het roch echt geen foutje. Was het maar een foutje!

Mijn beste vriendin reageerd ontzettend aangeslagen op het nieuws en leeft onwijs met me mee. Zo lief van haar! Ook mijn andere vriendin belde ik op zij wist ook niet wat ze zeggen behalve ‘ ik kom eraan!’.

En dan mijn lieve moedertje.. ze begint direct te huilen en te roepen ‘oh nee he.. het is toch geen waar!! Niet ook bij jou’. Helaas heeft mijn moeder de raises factor en daardoor meerder miskramen gehad en 2 kindjes verloren op latere termijn.. zij is de enige die weet die precies weet hoe ik me vol en natuurlijk komt ze direct naar me toe.

Onderweg naar huis kan ik niks anders als huilen. Ik kan de weg amper zien maar probeer me toch te focussen. Op de rotonde krijg ik bijna een botsing omdat ik niks zie door al mijn tranen, maar ik kom heel aan thuis. Daar zit mijn lieve moeder al op me wachten gelukkig. Samen huilen we om het enorme verdriet. Het is niet te bevatten dat dit is gebeurd.

Ik ging even naar de verloskundige voor een intake voor een koffertje vol met leuke foldertjes met als kers op de taart even hartje luisteren.. ik had dit zo niet aan zien komen! Nogsteeds word ik misselijk als ik daaraan denk. Helaas kan niemand er nog wat aan doen. En nu!?

Eerst moet het kindje eruit. Ik moet een week afwachten of het vanzelf komt, maar nee dat gebeurd niet. Dan mag ik terug naar de gynacoloog om tabletten te krijgen die ervoor zorgen dat ik een miskraam krijg. Mn maag draait zich om want dit is echt het moment.. vanaf nu zal ik niet meer zwanger zijn en vanaf nu zal ik het kindje moeten loslaten!

Toch bleef het gevoel zo dubbel.. aan de 1ne kant wilde ik het niet want het was mijn kindje, mijn liefde, mijn eindelijk.. maar aan de andere kant voelde ik me raar en ziek omdat ik met iets ‘doods’ in mijn buik rond liep en wilde ik het zo snel mogelijk eruit hebben. Dit gevoel is niet te beschrijven en blijft continu heen en weer schommelen.. tja hormonen he!

Maar het was zo ver de tabletten moesten worden ingebracht en gelukkig was mijn lieve man de hele dag thuis om me te ondersteunen. Wat een ongelofelijke pijn doet dit.. ik weet niet wat er meer zeer doet of de lichamelijke pijn of de emotionele pijn. Ik weet wel dat het veel zeerder doet dan bevallen ! En ik denk dat dat vooral komt omdat je dan iets hebt om naar uit te kijken. Dan kijk je uit naar dat bundeltje liefde dat je straks mag vasthouden en vergeet je de pijn een beetje.. deze pijn is onbeschrijfelijk. Je krijgt weeën en flinke ook en wetende dat er straks alleen maar bloed komt en geen kindje maakt het een hel.

Ik kan het niet anders beschrijven.. na een aantal uur zet het bloeden pas echt door en beginnen de heftige krampen en enorme watervallen aan bloed.

Op dat moment zit ik continu op de wc. Met een vergiet in de wc zelf. Ik had namelijk door hele lieve gesprekken een verhaal gehoord dat soms het kindje er nog in zijn geheel uitkomt en dan kan je het in een bakje water leggen en er nog even naar kijken. Die gedachte hield me op de been en gaf me kracht door te zetten.

Helaas voor mij kwam er niets anders uit dan bloed. En moest ik zaterdag de behandeling nog eens herhalen.

Maar ja het was ook Sinterklaasintocht. Natuurlijk als liefste moeder ga ik met Leon toch naar de intocht en maken we er een minifeestje van. Terwijl andere mensen zingen ‘ vol verwachting klopt ons hart’ denk ik alleen maar tja.. die van mij niet.

Ook nu gaan we weer verder. Het bloeden was nog niet gestopt maar moeten nog nieuwe tabletten worden ingebracht. En het hele feest begint opnieuw. Ook nu kom ik niks herkenbaars tegen en ben bang dat mijn kindje helaas niet in zijn geheel eruit komt. En dat blijkt ook zo te zijn.

Dat geeft nog extra verdriet want ik had zo gehoopt dit wondertje nog even te zien. Helaas mocht het niet zo zijn. Nog dik anderhalve week bloed ik nog hevig en word daarna langzaam aan minder.

Ik moet weer langs bij de gynacoloog en ja het kindje is verdwenen en er zit alleen nog maar een zwart gat.. en zwart gat dat gevult had moeten zijn met een kindje.. 1ntje met een kloppend hartje dat lief ligt te spartelen. Het komt weer heel erg bij mij binnen en begin dan ook te huilen in de stoel. Hij begrijpt me en probeert me zo goed als kan te troosten.

We gaan een onderzoek starten en hopen daarmee bepaalde dingen uit te kunnen sluiten en ondanks deze hele rollercoaster is onze wens op een 2de kindje nogsteeds sterk aanwezig. Al zal het nu wel even duren want ik ben ontzettend angstig om weer zwanger te raken. Maar wie weet.. we kunnen het nu een plekje gaan geven en proberen verder te gaan. Al zal dit voorlopig lastig blijven.

Net zoals de afgelopen week. Nu komen de zwangerschapsaankondigingen van juni 2020. Auw die voel je weer hard binnenkomen want ook ik was uitgerekend in juni. En ook als het straks juni is zal het lastig zijn. Dat zijn dingen die je nooit meer gaat vergeten.

Ik hoop dat jullie dit nooit hoeven mee te maken. Maar nu weten jullie wel hoe het is om mee te maken en ook als je het niet weet en je vriendin verteld het je kan je je misschien wat beter inleven hierdoor. Wees er voor haar en vraag hoe het maar gaat ook al weet je niet wat je moet zeggen.

Wij gaan verder met ons leven met maar 1 zin in ons hoofd.

Ooit komt het goed.

Mama van Leon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s