Een miskraam.. vaak een onderwerp waar we niet over praten.

Het is iets alledaags en toch praten we er nauwelijks over. En dat terwijl bijna elke vrouw er wel mee te maken krijgt! Ja ik heb het over een miskraam.

Het is verschrikkelijk om mee te maken en hartverscheurend want oh wat was je welkom! Veel vrouwen praten er niet over en verwerken het alleen of alleen met hun partner. Ik vind dat het zeker iets is waar over gepraat moet worden. Want dit kindje hoorde net zo goed bij als mijn wel levende kind!

Ik ben 1 van 6 vrouwen die last had van vruchtbaarheidsproblemen. Voor ik zwanger werd van Leon heb ik met 5 weken een miskraam gehad en daarna bleef mijn mentruatie uit.. een jaar later zat ik bij de huisarts omdat ik dan een tijd niet en dan plots weer zeer ernstig ongesteld was. Ze verwees mij door naar de gynacoloog en daar bleek ik PCOS te hebben. Een probleem met de eierstokken die er de 1ne keer voor zorgt dat je geen eisprong hebt en de andere keer juist aan een overdosis aan eitjes zorgt waardoor de kans om zwanger te raken ook zeer klein is.

Gelukkig konden we starten met een hormoonbehandeling d.m.v tabletten. En ja hoor binnen 1 behandeling was ik zwanger en ja daar was Leon!

Nu word Leon 4 volgend jaar.. en wilde we ontzettend graag een broertje of zusje voor hem!

Ondertussen ben ik bijna 50 kilo afgevallen en heb ik geen PCOS meer. Maar heb ik wel al meerdere miskramen achter de rug. De afgelopen 2 keren tussen de 5 en 7 weken. Dan kreeg ik een flinke bloeding en was het voorbij. Tot de laatste keer..

We waren in Oktober op vakantie op Mallorca. Ik had en een groot pak maandverband bij me en 2 testen. Ondanks dat ik het een beetje had opgegeven toch maar meegenomen. In mei dit jaar was de laatste miskraam en zwanger worden duurde dus toch al weer een tijdje.

Maar na veel misselijk en toch uitblijven van de mentruatie een positieve test! Ik kon het niet geloven en dat op vakantie! Ons geluk was compleet we waren ontzettend blij. Maar ondertussen ging er wel in ons hoofd om van oei voorzichtig niet te enthousiast want de vorige keren ging het ook mis..

De vakantie verliep fijn en oh wat had ik een hoop zwangerschapskwaaltjes! Misselijk, zere borsten en zo moe. We gingen weer naar huis en ik besloot het mijn ouders te vertellen want ook als het mis ging had ik dan iemand om op terug te vallen. Ze waren zo blij voor ons want we waren tenslotte al ruim een jaar bezig. Maar ook voorzichtig..

Eindelijk was het zover na een aantal weken mochten we voor de eerste echo naar de gynacoloog . Op 1 november 2019 was dit. Ik was 8 weken zwanger en jahoor een prachtig kloppend hartje! EIN-DE-LIJK konden we op de babywolk wat waren we gelukkig.

6 november. De intake bij de verloskundige! Ik was zenuwachtig en dacht nog wat gek ik ga juist voor wat leuks!

Ik was alleen want vond dat mijn man geen vrij hoefde te nemen voor een gesprekje en een koffertje met spulletjes. Ik besprak wat er in het verleden was gebeurd en na een uur kletsen gingen we dan eindelijk hartje luisteren. Maar haar echo apparaat was niet van de beste kwaliteit en ze kon het niet goed zien. Aangezien ik ook nogmaar 8 en halve week was dacht ze dat het misschien nog te klein was. Toch vroeg ze of ik langs de echoscopiste wilde voor de zekerheid. Ik antwoordde direct met een volmondig ‘ja’.

Ik moest terug de wachtkamer in en ergens bekroop me even een gek gevoel. Wat nou als het toch niet zo is.. nee doe niet zo gek je hebt het vrijdag nog gezien!

Het was zover met mijn koffertje vol babyspulletjes ging ik iet wat zenuwachtig liggen. Maar ook zij kon bij een normale echo het niet goed zien.. toen zag ik een bezorgde blik en klikte ze op een knopje. Ze wilde toch even inwendig kijken wat ik geen probleem vond.

En jahoor daar zag ik een prachtige kindje alles erop en eraan.. maar he.. waar is dat knippertje wat ik vrijdag zag?! Ik keek naar de echoscopiste en ze schrikt. Ze kijkt en kijkt maar zegt niks. Nou ik had het allang al gezien! Daarna kwamen de woorden..

het hartje klopt niet meer..

Totaal aangeslagen en met een grote brok in mijn keel lig ik daar. Helemaal alleen.. en zo voelt het ook. Ik voel me door de tafel heenzakken en begin enorm luid te snikken en te huilen. Ons kindje zo perfect is niet meer. Na nogmaals kijken blijkt het kindje ook echt een aantal uur voor de echo te zijn overleden en ook zegt ze gelijk ik zie helemaal geen afwijkingen het is gewoon pech..

Pech ja pech.. alweer.. onzer droom stort met een grote klap in duigen. Nadat ik was aangekleed en enigzins gekalmeerd begint ze te vertellen over hoe nu verder. Ik hoor niks ik denk alleen aan die éne zin.. ik zeg ja en laat het koffertje achter en neem een echo met ons kindje erop mee. Ik weet niet hoe maar ik heb het drooggehouden tot aan de auto. daar barstte ik volledig in tranen en weer compleet overstuur. Ik bel mijn man , mijn moeder en mijn beste vriendin en allemaal zijn ze totaal aangeslagen. Want hoe kan zoiets nou gebeuren..

Volgende keer lees je het vervolg..

Mama van Leon.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s