Depressie na je zwangerschap.. een taboe!


Depressie na je bevalling
Ja ik heb het over een depressie na je bevalling! Voor de meeste nog echt een taboe helaas! Dat hoeft het zeker niet te zijn! Ik vertel daarom mijn verhaal.

Het begint vaak met een postnatale depressie. Dit gebeurd vaker en is vrij normaal . Maar wat als je het nou wegstopt? En je jezelf groot blijft houden voor de buitenwereld hoe leuk en geweldig het allemaal wel niet is.. tja een keer komt het eruit.

Bij mij was het breekpunt toen hij 4 maanden oud was. Na het zoveelste ziek zijn en na de zoveelste slapeloze nacht heb ik mijn moeder gebeld dat ik niet meer kon. Ik was op! En dood en dood moe. Maar ook echt helemaal klaar met mijn kindje.. ik wilde hem aan mijn moeder geven en zij moest hem maar opvoeden.

Ik stortte totaal in tussen die tijd en de opvolgende 24 uur. Ik kon niet anders als huilen en huilen en nog meer huilen ik was boos, ik was verdrietig, ik wilde niet meer leven.. het was me allemaal erg zwaar tegengevallen en dat terwijl we zo enorm naar zijn komst hadden uitgekeken.

Ik werd zwanger via IUI een behandeling met hormoontabletten. Hij was zo gewenst en nu hij er was kon ik geen eens een band met hem opbouwen omdat ik zo depressief was. Mijn mam besloot de volgende dag de dokter te bellen en echt die man heeft ons gered! Niet met medicijnen maar met heel veel praten met een psychiater ! Het was fijn dat ik nu eindelijk alles kon vertellen zonder dat ze dachten ‘wat een idioot’. Ze hebben dat nooit gezegd wat ik in mijn hoofd had.. Ik was bang dat ze hem zouden afpakken omdat ik hem niet wilde en omdat ik boos was dat hij niet gewoon sliep. Maar niets daarvan was waar. Ze begreep me en sprak met me over een postnatale depressie die ik heb verwaarloosd en te ver heb laten oplopen tot nu .

Ze was trots dat ik elke week voorruit ging en wilde kostte wat kost mij helpen weer mezelf te worden. En dat is GELUKKIG gelukt! Ik was erg ver heen en als er geen hulp had gekomen had je niet willen bedenken wat de gevolgen hiervan waren geweest..

Ik ben meer als een jaar onder behandeling geweest niet alleen voor mijn kindje maar ook gewoon voor het totaalplaatje. Voor mezelf want oh wat zorgde ik slecht voor mezelf.. en tja dan kan je ook geen goeie moeder zijn! Alles staat in verbinding met elkaar.

Uiteindelijk had ik eerder aan de bel moeten trekken en het nooit moeten verwaarlozen. Dus voor alle mama’s die überhaupt over zoiets nadenken trek aan de bel om erger te voorkomen. Want je wil de lieve vrouw, vriendin, zus, buurvrouw zijn maar bovenal een goede moeder! En dat kan het allerbest als jij je op je allerbest voelt lieve sterkte mama ❤

Mama van Leon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s