Met het zweet op mijn rug….


Daar gaan we dan…..

Al heel lang wil ik dit met jullie delen. Waarom maak ik schrijffouten. Waarom schrijf ik niet veel terwijl ik dit juist ontzettend leuk vind.

De reden ligt in het verleden…

In de eerste klas ( wat nu groep 3 is) leerde ik mijn eerste woordjes. Wat vond ik dat gaaf. Op mijn manier schreef ik hele verhalen. En dat met de paar woordjes die ik kende. De fantasie spatte er af. Na een heel jaar bij een lieve juf, mocht ik naar klas 2.

Super trots liep ik na de vakantie de klas binnen. Ik ging weer leuke dingen doen. Schrijven, reken nieuwe dingen leren. Wat had ik er een zin in.

Maar op dag 2 werd de zin in school danig op de proef gesteld. Ik kreeg te horen dat ik van alles niet goed deed. En naar een paar weken bleek ik het domste meisje van de klas. Wat was er aan de hand? Ik ben links handig…… Een drama voor de juf. en daar door ook voor mij.

Ik moest op mijn linker hand gaan zitten. De pen in mijn rechter hand en als ik dat niet deed waren daar haar harde woorden, geschreeuwd door de klas. Ik weet nog hoe klein ik me voelde. Als de kleuter die voor de eerste dag naar school ging. Elke dag was een drama. Ik wilde niet naar school. Bleef in de gang staan tot ik echt niet anders kon dan de klas in gaan en moest heel vaak naar het toilet.

Tot ik op een dag weer “de fout” in ging. Ik schreef met mijn linker hand. Ik zag er geen probleem in, de juf wel. Tierend sloeg ze met een houten liniaal op mijn linker hand. Hoe stom het ook klinkt ik kan de pijn nog voelen. Maar buiten mijn hand deed er meer pijn. Huilen durfde ik niet eens. Zittend op mijn hand schreef ik verder.

Daarna ging het heel erg bergafwaarts met mij. Ik begon te schrijven aan de rechter kant van de pagina en in spiegelschrift. Voor mij was het zo duidelijk. Maar weer was de juf zo boos op mij. Waarom er stond wat ze vroeg. Ik deed toch wat ze vroeg. Maar nee het was weer fout!

Ik voelde mij zo klein. Al wist ik toen niet dat je het zo kon noemen. Er werden tests aangevraagd en ik moest steeds de klas uit en met een meneer mee. Ook deze snapte niets van mij en dacht met de juf mee. Ik kon het niet, snapte het niet en werd als dom bestempeld.

Wat een feest! We gingen verhuizen. Naar een ander deel van het dorp/stad hoe je het maar wilt noemen. Ik kwam de nieuwe klas in en zag daar mijn oude juf uit klas 1 terug. Wat raar. Ze kwam naar met toe en zei. Jij krijgt van mij een speciale pen. Een pen waar mee ik totaal niet kon schrijven. Ik schreef weer in spiegelschrift en vanaf de rechter kant. Voor mij was dit zo gewoon geworden. Een tweede natuur. Maar wat raar, deze juf mopperde niet op mij. Ze was vast lief omdat ik net op school was. Het mopperen bleef uit….. ondanks al mijn fouten en het mij afzetten tegen van alles op mijn manier. Tot ze op een dag bij mijn tafel kwam staan. Ik zat weer netjes op mijn hand mijn boek te lezen. Mijn vinger ging van rechts naar links onder de regels door. Ik las de woorden maar ze maakten totaal geen zinnen. Er stond niets. Allemaal losse woorden. Nog niet begrijpend wat voor impact dit op mijn leven zou hebben. Vroeg de juf mij om het eens met links te doen. Gillend rende ik de klas uit. Zo ontzettend bang. Weer een klap op mijn hand? Dit mocht niet en was zo fout. Rennend ben ik naar huis gegaan. Mijn moeder werkte die dag in ik ging met mijn eigen sleutel naar binnen. Nooit heb ik hier iets over terug gehoord. Terwijl ik dacht vreselijk op mijn kop te zullen krijgen.

De volgende dag legde de juf mij uit dat het niet fout was om te schrijven met links. Dat ze mij niet snapte. Waarom wilde ik net zo zijn als de rest. Ik durfde haar het verhaal niet te vertellen. Weer was ik bang. Nu bang om met rechts te schrijven. Ik las de woorden weer en begon het te begrijpen. Geschreven woorden maken zinnen. Net als met praten. En als je dat van links naar rechts doet kun je het nog begrijpen ook! Natuurlijk zijn hier heel wat maanden over heen gegaan. Door dat ik alles steeds niet begreep kreeg ik bijlessen. Super lief maar ik heb hier door ook heel veel gemist door de jaren heen. Wanneer een dt, d of een t. Persoonlijke voornaamwoorden en dat gedoe. Het ontleden van een zin. Prachtig! Maar ik snap er niets van.

Na een aantal jaren werd ik weer getest. Vreemd ze is niet dom of langzaam lerend. Ze mist alleen een deel kennis.

Mijn angst voor een pen is altijd gebleven. Een simpel briefje kost moeite. Niet omdat het niet kan. Mijn handschrift is inderdaad slecht leesbaar. Maar er is altijd iets wat me zeer tegen staat. Ondanks dat we heel veel jaren verder zijn bekruipt me een bepaalde angst. Een naar gevoel. Het liefst maak ik alles op de computer en print ik het uit. De briefjes die ik schrijf voor de artikelen bij mijn webshop zijn elke keer een kleine overwinning. Ik maak het handgeschreven briefje. Later denk ik had ik het maar niet in de doos gestopt. Wat zullen anderen denken van mijn gekrabbel….

Een ding wil ik nog met jullie delen. Een keer moesten we op school een verhaaltje schrijven. Helemaal van uit ons zelf. Met frisse tegenzin, en na het de juf weer eens moeilijk te hebben gemaakt met mijn gedrag, begon ik te schrijven. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment dacht waar is iedereen. Iedereen zat gewoon in de klas. Schijnbaar was ik in een soort van bubbel beland waar ik uit schrok. De juf heeft met mij mijn verhaal gelezen. Hier en daar wat woorden er bij gezet. Maar het was mijn verhaal. En een paar weken later verscheen mijn verhaal in de schoolkrant. Mensen ik geloof dat ik nooit meer trots ben gewest dan toen.

Lieve juf W. Ik denk niet dat u mijn verhaal ooit zult lezen. Maar ik wil u bij dezen laten weten dat ik erg dankbaar ben voor alles wat u voor mij heeft betekend.

Liefs,

Karin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s