Afscheid nemen bestaat niet…

Gisteren was de dag van het afscheid. Wat is het altijd verdrietig. In dit geval de man, papa en opa. Ze zitten intens verdrietig, vertwijfeld en niet wetend wat de toekomst gaat brengen op een bankje. Kijkend in de laatste ogenblikken naar hun geliefde. De prachtige foto die de ultieme persoon die hij was weergeeft. Haar eerste liefde, hun papa vol liefde en altijd met wijze raad en daad zijn kinderen bijstaand. Hun opa die zo grappig en lief was. Een grote leegte. Je ziet het, je voelt het. De gedichten en brieven aan papa en opa, die worden voor gelezen, de tranen lopen over ieders wangen. Het is een prachtig en waardig afscheid geweest.

En dan…. Gaat voor anderen de dag weer gewoon door. Naar het werk, aan het werk. Wetende dat de normale dag voor anderen niet meer komt.

Het geeft maar weer eens aan hoe kostbaar de mensen om je heen zijn.

Voor altijd in een ieders hart……

Liefs,

Karin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s