Hoe mijn zenuw schade ontstond.

Deel 1
Eerst even kort hoe het gekomen is…
Ruim 23 jaar geleden waren wij heel blij na 42,2 weken werd ik ingeleid en zouden wij na zo lang wachten eindelijk onze kleine gaan ontmoeten. De inleiding mislukte in de avond werd besloten dat het een keizersnede ging worden omdat de arts anders, als het toch niet ging, in de nacht terug moest komen. Dus daar ging ik. Even later was er een meisje. Ze werd mee genomen door de kinderarts en mijn man was ook zo in eens weg.
Op de ic werd er een pleister op mijn wond geplakt en kwam er al een mededeling. Die was letterlijk daar kan ik geen pleister op plakken ik moet iets verzinnen. Na een boel gemompel werd er later een pleister geplakt. Naïef als ik was dacht ik dat het nu wel goed zou komen. Totaal gevoelloos en met morfine plat gespoten lag ik daar.
Na een tijdje naar de kinderafdeling gebracht omdat dochter daar lag. Het schijnt dat ik naar haar heb gekeken maar hier kan ik mij tot op de dag van vandaag niets van herinneren.

Op de kamer kreeg ik tijdens het uitwerken van de medicatie veel pijn in mijn buik en been. Dat laatste werd weg gewoven als onmogelijk door de verpleging. De volgende dag ook door de gynaecoloog. De pleister werd verwisseld en ik zag voor het eerst de wond. Nou geloof mij, het gezegde: “een keizersnee van een metertje of twee” was hier goed op zijn plaats. Aan de ene kant zat de snede tot op mijn heup. Wat ook de verpleging wel raar vond. Niemand kon hier een reden voor geven.

De pijn in mijn been bleef. Dragelijk maar zeer aanwezig. Wat volgens de arts en verpleging in mijn hoofd moest zitten want het was onmogelijk. Ook de huisarts waar ik na een aantal weken naar toe ging lachte me gewoon uit. Een periode van ellende. Bij alles veel pijn, die er volgens artsen niet was, en een wond die niet dicht wilde gaan.

Na veel gedoe een andere huisarts die me wel serieus nam, maar er ook niets mee kon. Ik kreeg pijnstillers en voor ik het wist was ik aan de opiaten. Constant leven in een roes en me ziek voelen door die middelen, daar ben ik daar mee gestopt. Mijn leven bestond uit leven met deze pijn. Naar een arts durfde ik inmiddels niet meer. Het zat toch in mijn hoofd? En er was niets aan te doen.

Na jaren kregen wij een nieuwe huisarts. Inmiddels had ik een hernia en kreeg weer zware medicatie. De opiaten weer om de hoek en weer voelde ik mij als een lappenpop met een watten hoofd. Maar ik merkte dat het bijna niets deed tegen de oude pijn in mijn been. Het gevoel of een deel van je been constant word overgoten met heet water. De broek tegen mijn been is bijna ondragelijk.

Nu kreeg ik voor de pijn van de Hernia in mijn rug een TENS apparaat van mijn fysio therapeut. Heel fijn. Minder pijn…… na een tijdje begon ik stiekem de plakkers op mijn been te plakken. Iets wat totaal niet hielp. Maar na een gesprek met iemand die al langer met zenuwpijn liep kwam ik er achter dat de pijn een reflectie kan zijn van iets wat elders in het lichaam fout gaat. Dus ik weer aan de knutsel met de plakkers (later leg ik uit wat dit zijn). En ik kwam uit ter hoogte van het litteken op mijn heup. Plakte ik daar de plakkers dan had ik na een dag regelmatig gebruik het idee dat het iets minder was. Maar ja, ik deed dit stiekem en kreeg dus toen mijn hernia dit niet meer nodig had geen plakkers en kabels meer. Na het verzamelen van heel veel moet ging ik eer naar de huisarts. Inmiddels weer door wisselingen in de praktijk een andere. Ik deed miniem mijn verhaal durfde het bijna niet zeggen en voelde mij enorm naar dat ik daar überhaupt zat. Haar reactie was nou daar gaan we een spuit in zetten want die zenuw is ontstoken.

Hoe dit verder verliep? Dat vertel ik het volgende blog.

 

Liefs en iedereen een fijne dag.

IMG_20180818_134450170.jpg
Tens apparaat met elektrode en kabel.

Deze blog word op geen enkele manier gesponsord. Deze TENS is mij vertrek door de verzekeraar en geen keuze van mij wat betreft merk en uitvoering. Ook kunnen er rechten aan worden ontleend.

4 gedachtes over “Hoe mijn zenuw schade ontstond.

  1. leefeenleven schreef:

    Dit is op leef, een leven…….. herblogden reageerde:
    Omdat ik niet alleen een persoon ben met een B12 tekort ging ik verder met mijn blog op een andere blog pagina. Op jullie verzoek herblog ik vanaf deze site om het jullie gemakkelijker te maken en alles op een plaats te hebben. Tijdelijk dus 2 blog sites. Eens kijken hoe dat bevalt.

    Like

  2. Margreet Buis schreef:

    Al vier jaar loop ik, 24/7, met een niet verklaarbare zenuwpijn in mijn rug. Heb echt alle denkbare therapieën gehad. Niets hielp. Nu via de pijnpoli naar huis met ditzelfde eens apparaat.
    Na één dag had ik al resultaat. Ik ben er helemaal confuus van en wil het bijna niet geloven. Zal wel tussen mijn oren zitten, maar nu na drie dagen merk ik dat ik er echt baar bij heb.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s